Samen leven: waar begint mijn huis?

Aan het eind van mijn vorige blog stelde ik de vraag: “Wat voor buur ben ik eigenlijk?” En terwijl ik daar nog eens over nadacht, kwam er een nieuwe vraag bij me op. “Waar begint mijn huis?”

Is dat pas achter mijn voordeur? Of begint thuis al beneden bij de ingang van mijn flat? Misschien al als ik mijn straat binnenkom?” Ik weet niet of daar één goed antwoord op is. Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik denk dat mijn huis misschien wel een stukje eerder begint dan bij mijn voordeur.

Achter die voordeur is het makkelijk. Daar weet ik precies wat van mij is. Mijn spullen, mijn keuken, mijn rommel. Daar ruim ik op als het nodig is. En soms iets later dan nodig. Maar zodra ik mijn voordeur uitstap, wordt het minder duidelijk.

De galerij is niet van mij. De lift ook niet. De entree beneden deel ik met mijn buren. En de ruimte rondom de flat? Die is al helemaal niet van mij. Maar ik loop er wel iedere dag. Mijn buren ook.

Tussen ‘van mij’ en ‘van jou’ ligt een heleboel ‘van ons’. En juist in dat stukje ‘van ons’ komen we elkaar tegen. In de lift, op de galerij, beneden bij de ingang of buiten bij de flat. Het zijn de plekken waar we elkaar groeten, waar kinderen spelen en waar we iedere dag doorheen lopen als we weggaan of weer thuiskomen.

Tussen ‘van mij’ en ‘van jou’ ligt een heleboel ‘van ons’.

Het zijn ook de plekken waar we ons afval kwijt moeten. En daar gaat het niet altijd goed. Regelmatig staan er vuilniszakken, dozen, meubels of andere spullen op plekken waar ze niet horen. En soms verdwijnt afval letterlijk over de rand. Etensresten die naar beneden worden gegooid, zijn misschien uit het zicht van degene die ze weggooit, maar ze zijn niet weg. Ze kunnen beneden terechtkomen of op het balkon van een buur.
En dan wordt mijn afval ineens de viezigheid van iemand anders. Met stank en soms zelfs ongedierte als gevolg.

Dat zet mij aan het denken. Want achter mijn voordeur zou ik dat niet willen. En op mijn eigen balkon waarschijnlijk ook niet. Waarom zou die grens dan precies bij mijn voordeur of mijn balkonrand liggen?

Een schone en verzorgde omgeving gaat niet alleen over hoe een wijk eruitziet. Het gaat over hoe fijn je ergens woont. Of kinderen er prettig kunnen spelen. Hoe het voelt als je ’s avonds thuiskomt. En ook over wat iemand ziet die bij je op bezoek komt. Want voordat mijn bezoek bij mij voor de deur staat, is diegene al door mijn straat, langs de flat, door de entree, met de lift en over de galerij gekomen. Dus waar begon mijn huis voor mijn bezoek eigenlijk?

Natuurlijk mogen we verwachten dat afval wordt opgehaald, dat onze flats en de omgeving worden onderhouden en dat er iets gebeurt als het misgaat. Maar misschien is er ook een stukje dat niemand anders voor ons kan doen. Dat kleine stukje waarin je denkt: dit is niet van mij, maar het is wel van ons. Misschien begint zorgen voor je huis daarom niet pas als je de voordeur achter je dichttrekt. Misschien begint het op de galerij. Beneden bij de flat. Bij de plek waar je je afval achterlaat. Of misschien zelfs al wanneer je je straat binnenkomt.

Ik weet nog steeds niet precies waar mijn huis begint. Maar ik weet inmiddels wel dat het voor mij niet ophoudt bij mijn voordeur. En waar begint het jouwe?