Ik maak nooit iets mee maar ik heb wel een goed verhaal

In de Westafette spreken wijkbewoners elkaar over hun leven in Delft-West. Deze keer: Marja van Rossum, die met haar workshop ‘Ik maak nooit iets mee’ juist het alledaagse optilt. Wat niets lijkt, blijkt van alles. En wie goed kijkt, heeft altijd iets te vertellen.

“Niemand maakt niets mee,” zegt Marja. “Je moet het alleen leren zien.” We vallen elkaar al snel in de rede, vullen aan, spelen met woorden. Alsof de taal zelf ook mee wandelt. Want juist daar zit het: in kijken, benoemen en er samen iets van maken.

De kleine dingen maken de buurt
We lopen door Voorhof. Geen wijk die zich opdringt, eerder eentje die zich laat vinden. Tussen flats en paadjes door duiken stukjes groen op. Marja wijst, vertraagt, kijkt. “Met de hond kwam ik overal. Maar ook zonder hond blijf ik zoeken.”“Je ziet pas iets als je het aandacht geeft,” zegt ze. Een nestkastje met spanbanden, een boom in bloei, een onverwacht stil plekje. We struikelen bijna over de details. “Mensen denken dat dit niks is,” zegt ze. “Maar dit ís het.”

Schrijven begint met zien
Op 11 mei geeft Marja een workshop in KopieKoffie. Geen cursus, benadrukt ze maar een uitnodiging om te komen schrijven. “We beginnen met vertellen. Wat zag je, wat rook je, wat hoorde je?” Schrijven volgt daarna vanzelf, bijna terloops, alsof het er altijd al was.

“En fouten? Die bestaan hier niet echt, we maken het samen leesbaar.”

Het gaat haar niet om perfectie maar om vangen. Om woorden geven aan wat anders weer weg zou glippen tussen deze en de volgende dag.

Van denken naar doen
Marja werkte jarenlang met kinderen, als pionier in het filosoferen met kinderen. Denken, vragen stellen, doorvragen. “Maar schrijven is eigenlijk hetzelfde,” zegt ze. “Je vertraagt, kijkt opnieuw en ontdekt dat er meer is dan je dacht.”We spelen met taal terwijl we lopen. Van ‘nooit iets meemaken’ naar ‘juist van alles beleven’. Van niets naar iets. “Als je zintuigen aanstaan,” zegt ze, “is de wereld nooit leeg.” En voor je het weet, heb je een verhaal te pakken.

Van niets naar iets (en terug)
Haar workshop draait om een simpele zin: Ik maak nooit iets mee… Die zin is het begin. En ook een beetje het misverstand. Want wat volgt, is altijd iets. Maar gisteren, vorige week, … wel. Een ontmoeting, een geur, een herinnering, een detail dat blijft hangen.“Gewone dingen zijn de moeite waard,” zegt Marja. “Ze maken anderen nieuwsgierig.” De buurt zit er vol mee, maar je moet ze wel oprapen. Of beter nog: elkaar helpen ze te zien. Dàt is waar haar workshop begint.

Verhalen vangen
Op maandag 11 mei gaat ze die verhalen vangen. In een kleine groep, van rond de vijf mensen. Eerst vertellen, dan schrijven. Over een wandeling, een bloesem,  leren fietsen zonder zijwieltjes. Over wat er niet leek te gebeuren maar juist wel.

“Want iedereen maakt nooit iets mee, en precies dàt is het verhaal”

zegt ze met een glimlach.