Kauwen: de luchtacrobaten van de stad (deel 1)

De Voorhof is niet alleen dichtbevolkt met mensen, ook met kauwen is onze regio ongeveer de dichtstbevolkte van Nederland. Althans volgens een onderzoek in 2015. En dat zullen we weten ook. Vooral tegen het eind van de middag, als de schemering inzet, kan het wispelturige, drukke gedoe van honderden kauwen je bijna niet ontgaan. Het ka, ka, ka en kie, kie, kie is dan niet van de lucht als ze in grote groepen (of is het één grote groep?) door de lucht zwieren en tenslotte in een hoge boom neerstrijken. Maar niet voor lang, want na een enkele minuut vindt één het toch nog te vroeg voor nachtrust, vliegt op, en de hele meute vliegt er weer al ka, ka, ka-end achteraan, om even later in een boom een paar honderd meter verderop neer te strijken. En zo gaat het nog wel een poosje door. Waar ze dan tenslotte blijven in de nacht? Ik heb het nog niet kunnen ontdekken. Al vroeg in de ochtend zijn ze allemaal weer huns weegs gegaan en zijn ze in veel kleinere groepjes aan het foerageren in de stad of erbuiten.

Kauwen zijn fascinerende, intelligente vogels. Ze zijn meesters in het spelen met de luchtstromingen. Het lijkt erop dat ze er plezier in hebben om rond flats, bomen en torens te spelen met de wind. Met minimale vleugelslag laten ze zich heel hoog meenemen om met duizelingwekkende vaart weer naar beneden te storten, om dan met een enkele verplaatsing van staart of vleugelveren weer van route te wijzigen. Ze leren hoe de thermiek rond een gebouw gaat, en naarmate ze beter bekend zijn in de wijk, gaan ze er behendiger vliegen. Prachtig om naar te kijken, vooral bij een flinke storm!

Volgende keer vertel ik meer over de groepsvorming bij kauwen.

Door // P.J. Hoekenloos