Met Katootje naar de toekomst

Soms denk ik dat mijn autootje meer kan dan alleen door de stad rijden.

Normaal zit ik erin met mijn rode neus, een stapel kleine cadeautjes op de achterbank en een hoofd vol plannen voor wie ik vandaag ga laten lachen. Maar laatst gebeurde er iets vreemds. Ik startte de motor, draaide per ongeluk aan een knop waarvan ik niet wist dat hij bestond… en ineens begon het dashboard te knipperen.

“Bestemming?” piepte het autootje.
Ik dacht: ach, waarom niet.
“2045,” zei ik.

Het autootje schudde even, maakte een geluid alsof er een doos knikkers door een wasmachine rolde, en voor ik het wist stond ik midden in dezelfde straat – maar toch ook weer niet.
Het was mijn stad. Alleen… een beetje anders.
Er stonden meer bomen. Kinderen speelden op straat zonder dat iemand riep: “Pas op voor de auto!” Op een lange tafel zaten buren samen te eten. En boven op de daken glinsterden zonnepanelen alsof de zon daar stiekem een feestje gaf.

Ik stapte uit met mijn doos cadeautjes.
Maar toen gebeurde er iets grappigs: de mensen daar gaven mij cadeautjes terug.
Een buur gaf me een appel uit de buurttuin.
Een kind gaf me een stoepkrijttekening.
En iemand zei: “Hier delen we dingen gewoon met elkaar.”
Ik dacht: wat een mooie toekomst.
Toen piepte mijn autootje weer. Tijd om terug te gaan naar… nu.

Dus daar stond ik weer in onze straat. Met dezelfde huizen, dezelfde stoep, dezelfde mensen.
Alleen wist ik nu iets.
De toekomst is geen plek waar je zomaar naartoe rijdt met een clownautootje.
De toekomst begint hier.
Met een boom die iemand plant.
Met kinderen die weer op straat spelen.
Met buren die elkaar leren kennen.
En misschien… met een klein cadeautje op de achterbank van een clown.
Dus als je mij binnenkort ziet rondrijden, weet dan: ik ben niet alleen cadeautjes aan het uitdelen.

Ik ben een beetje aan het oefenen voor 2045.